همیشه وقتی فیلم ترسناک میبینم، میزان تأثیرگذاری واقعی آن معمولاً بعد از اتمام فیلم مشخص میشود. ممکن است یک فیلم حین تماشای شما را بترساند یا در لحظه دلهره ایجاد کند، اما سوال واقعی این است: وقتی میخواهید بخوابید یا وارد اتاقی تاریک میشوید، چه احساسی خواهید داشت؟ یک فیلم ترسناک خوب ممکن است لحظهای شما را تکان دهد، اما یک فیلم ترسناک عالی تا مدتها در ذهن شما باقی میماند و باعث میشود از صداهای شبانه بترسید. چنین فیلمهایی کمیاب هستند، اما «undertone» ساختهی ایان توآسون، یکی از همین نمونههای نادر است؛ فیلمی که پس از پایان آن، همچنان شما را به چالش میکشد و حس ناراحتی و ترس را در شما زنده نگه میدارد.
نقد و بررسی فیلم undertone
«undertone» داستان ایوی (با بازی نینا کیری) را روایت میکند که برای مراقبت از مادر در حال مرگش (با بازی میشل دوکه) به خانه بازگشته است. ایوی شبها با جاستین (آدام دیمارکو) یک پادکست ماورایی ضبط میکند؛ جاستین به اتفاقات عجیب اعتقاد دارد، اما ایوی بیشتر شکاک است.
روزی جاستین ایمیلی شامل ده فایل صوتی دریافت میکند که تجربهی ماورایی یک زوج، مایک و ابی (جف یانگ و سارا بودین) را روایت میکند. در حین بررسی این فایلها در چند قسمت پادکست، اتفاقات عجیبی در خانهی ایوی رخ میدهد که توضیح آن برایش غیرممکن است. در ادامه این پست از اول نیوز به نقد و بررسی فیلم undertone می پردازیم. با ما همراه باشید.
ایان توآسون: صدایی تازه و هیجانانگیز در ژانر وحشت
از همان ابتدا مشخص است که با «undertone» در دستان کارگردانی دقیق و ماهر هستیم. ایان توآسون با حساسیت هر نما را میسازد و داستان را هم بصری و هم صوتی روایت میکند. ایوی پادکست خود را ساعت ۳ صبح ضبط میکند، بنابراین خانه مملو از سایه و سکوت است و توآسون از این فضا به بهترین شکل استفاده میکند. برای مثال، یک نما ممکن است به دو قسمت تقسیم شود: سمت راست ایوی در یک اتاق روشن توسط صفحهی کامپیوتر، و سمت چپ اتاقی تاریک و خالی. با وجود اینکه تمرکز ما روی سمت روشن است، ناخودآگاه توجه ما به آنچه در تاریکی پنهان است جلب میشود. «undertone» استاد ایجاد گمراهی بصری و ترس از ناشناختههاست.
طراحی صحنه و استفاده از فضا
با اینکه تمام داستان در یک خانه و در کنار دو شخصیت محدود میگذرد، توآسون موفق میشود حس خفگی و محدودیت را منتقل کند. او اغلب دوربین را نزدیک ایوی قرار میدهد تا تماشاگر نخواهد بداند اطراف او چه میگذرد.
حرکت آرام دوربین و قرار دادن اتاقها در لبههای قاب، ترس از مکان محدود را چند برابر میکند. حتی با وجود اتفاقات ترسناک، آنچه دیده نمیشود، بیشترین تأثیر را بر بیننده دارد.
طراحی صوتی: قلب واقعی وحشت
قدرت واقعی «undertone» در طراحی صوتی فوقالعادهی آن است. توآسون که نویسندهی فیلمنامه نیز هست، داستان را از دید (و گوش) ایوی روایت میکند و ما را کاملاً در این تجربه غرق میکند. صدای تیک تاک ساعت یا صدای تقتق پلهها، در ترکیب با سکوت مرگبار هنگام استفاده ایوی از هدفونهای نویزگیر، تأثیر شگرفی دارد. شنیدن فایلهای صوتی توسط جاستین و تلاش ایوی برای کشف حقیقت، حس رمزآلود و ترس را دوچندان میکند. تجربهی «undertone» در سالن سینما با صدای فراگیر به شدت تاثیرگذار است، اما تصور آن با هدفون و به تنهایی، وحشتناکتر خواهد بود. با توجه به روند اخیر جوایز اسکار که فیلمهای ترسناک را بیشتر مورد توجه قرار دادهاند، «undertone» شایستگی قرار گرفتن در لیست نامزدهای بهترین صدا در اسکار ۲۰۲۷ را دارد.
بازی نینا: ستون اصلی فیلم
«undertone» تا حد زیادی بر دوش بازی نینا کیری است. جز مادر ایوی که در تخت استراحت میکند، او تنها شخصیت حاضر در فیلم است. از طریق واکنشها و احساسات ایوی، ما همهی صداها و تغییرات غیرمنتظره را تجربه میکنیم. بازی او بدون توضیح اضافی، احساسات ترس و ناتوانی شخصیت را منتقل میکند و ما را کاملاً با خود همراه میسازد.
سایر بازیگران نیز نقشهای کوچکی دارند، اما تاثیرگذار هستند. میشل دوکه، در نقش مادر ایوی، درد مراقبت از کسی که در حال از دست رفتن است را به نمایش میگذارد و با حرکات محدود، حضوری تاثیرگذار ایجاد میکند. آدام دیمارکو در نقش جاستین تعادل مناسبی با ایوی ایجاد میکند و گفتگوهایش با او، اطلاعات داستانی و زمینهی روابطشان را به شکل طبیعی منتقل میکند.
فایلهای صوتی با بازی جف یانگ و سارا بودین نیز بهتنهایی داستان را روایت میکنند و ما باید با تخیل خود، آنچه رخ میدهد را بسازیم. این تکنیک باعث شده «undertone» نه تنها از نظر دیداری بلکه از نظر شنیداری نیز تجربهای کابوسوار باشد.
«undertone» شاید نوآوری خاصی در ژانر وحشت ایجاد نکرده باشد، اما توآسون با مهارت خود نشان میدهد چگونه میتوان داستانهای ارواح و تجربههای ماورایی را به شیوهای کابوسوار روایت کرد. این فیلم یکی از معدود آثار ترسناکی است که شنیدن آن حتی ترسناکتر از دیدن آن است.
-
تاریخ اکران: ۱۳ مارس ۲۰۲۶
-
مدت زمان: ۸۴ دقیقه
-
کارگردان و نویسنده: ایان توآسون
-
تهیهکنندگان: کودی کالاهان، دن اسلیتر
مزایا:
-
کلاس آموزشی طراحی صدا در فیلم ترسناک
-
استفاده ماهرانه از فضا برای افزایش ترس
-
بازی درخشان نینا کیری که تماشاگر را در جای شخصیت اصلی قرار میدهد
معایب:
-
محدود بودن تعداد شخصیتها ممکن است برای برخی خستهکننده باشد، اما این محدودیت به فیلم حس خفگی و تمرکز بر ترس را میدهد.
